Categorieën
Uncategorized

Hoe zou het nog zijn met haar …?

𝑫𝒆 𝒍𝒂𝒂𝒕𝒔𝒕𝒆 𝒘𝒆𝒌𝒆𝒏 𝒗𝒓𝒂𝒂𝒈 𝒊𝒌 𝒎e 𝒂𝒇 𝒉𝒐𝒆 𝒉𝒆𝒕 𝒐𝒏𝒅𝒆𝒓𝒕𝒖𝒔𝒔𝒆𝒏 𝒛𝒐𝒖 𝒈𝒂𝒂𝒏 𝒎𝒆𝒕 𝒉𝒂𝒂𝒓…

Ze was een vrouw een vrouw met een fysieke handicap.
Ze zag er koket uit, opgetut met alles erop en eraan.

Maar Ik voelde ik dat ze zich klein hield omdat ze zich ook zo voelde…
Toen het gesprek verder liep, werd me duidelijk waarom.

Ze was een vrouw van ergens rond de 40 (iets ouder dan ik) die eigenlijk behoorlijk veel in haar mars kon hebben, maar dat om verschillende redenen niet tot z’n recht durfde te laten komen.

Jarenlang hadden haar ouders haar omringd met de beste zorgen tot op het punt dat dit niet meer kon & haar moeder in een bejaardentehuis belandde.

Tijdens de periode dat haar moeder nog voor haar dochter kon zorgen, ondernam de vrouw zelf geen stappen om vanonder die stolp te komen, omdat daar niet echt een reden voor was.

Ook speelden volgende redenen een rol :

1. Uit angst voor het onbekende
2. Uit angst om haar mama te kwetsen

Door zo lang aan elkaar gekleefd te zitten, was de dochter niet alleen afhankelijk van haar moeder, maar was de moeder ook afhankelijk geworden van haar dochter.

Onbewust hadden ze een situatie gecreëerd waardoor ze afhankelijk waren van elkaar.

Waarschijnlijk waren ze door de gewoonte vergeten dat één van hen ooit wel eens zou kunnen wegvallen…

𝗪𝗮𝗮𝗿𝘀𝗰𝗵𝗶𝗷𝗻𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗵𝗮𝗱𝗱𝗲𝗻 𝘇𝗲 𝗼𝗼𝗸 𝗻𝗼𝗴 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘀𝘁𝗶𝗹𝗴𝗲𝘀𝘁𝗮𝗮𝗻 𝗯𝗶𝗷 𝗱𝗲 𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴 : 𝘄𝗮𝘁 𝗱𝗮𝗻 ?

uit : Boem Explodeer Implementeer Transformeer