Brief aan mijn lijf…

Lieve lijf,

Het is nu ongeveer 2 jaar dat wij een soort van knipperlicht-relatie hebben.

En ik weet en besef héél goed dat deze deels aan mij ligt, want ik heb je de voorbije 36 jaar te vaak onvoldoende aandacht geschonken omdat ik wou leven met hoofdletter L en voor mijn dromen gaan…

Ik vond dat ik je al voldoende in de watten legde door gezond te eten en op regelmatige tijdstippen de nodige verzorgingen te doen om “ons” overeind te houden.

Maar begin 2011 besliste jij na 3 helse jaren, waarin ik “ons” op vlak van fysieke en mentale krachten tot het uiterste had gedreven, dat het genoeg was geweest en takteerde jij me na een polsoperatie waarna ik sowieso 6 weken moest rusten op een MRSA’tje.
Ik, stoere Sofie, dacht tot dan altijd dat flink ziek worden door MRSA iets was wat enkel watjes overkwam en ik was geen watje dus zoiets kon mij NOOIT overkomen…
Hell no !
En toen overkwam het mij toch …
Dju heb ik me daar aan mispakt zeg!

Nul de botten fut meer en na een soort energetisch onderzoek bleek ik nog maar 10% energie over te hebben van de normale 100 % die een mens nodig heeft .
Daarboven kwam dan nog dat ik jou elke dag van hier naar daar moet heffen, om gewoon maar te kunnen functioneren.(wat ik trouwens met héél véél liefde doe, want ik wil “ons” zo lang mogelijk zonder al te veel pottenkijkers houden)

De boodschap was aangekomen : Rusten !

En je was daar héél duidelijk in, want telkens wanneer ik aanstalten maakte om toch iets te ondernemen, leek het alsof je mij terug zoog naar mijn zetel.

Ik kon niks anders dan je gehoorzaam zijn, want je trok me er gewoon naartoe.

Net toen ik dacht na NOG een dikke maand van rust : Yes, let the games begin, (we lagen intussen 4 maand plat), trakteerde jij me terug op een zware ontsteking.
Dus hop ziekenhuisopname en aan de zware antibiotica via baxters voor 10 dagen en daarna nog weken kotsmisselijk omdat ik die dingen verder in pilvorm moest nemen.
waar ik verrassing weer doodmoe van werd !
Man, wat heb ik je toen vervloekt…

Ok, goed en wel bekomen van die ene opstoot, na een week gestopt te zijn met mijn medicatie : Woppa, daar was je weer !
En dat terwijl je mij nog niet eens de kans had gegeven om iets van deugnieterij uit te steken ?!?!?
En deze keer had je me erg goed liggen, want achteraf kreeg ik te horen dat ik op het randje ontsnapt was aan de nierdialyse.
Dus opnieuw een lading antibiotica waarmee je een olifant plat krijgt.
Opnieuw was ik voor een dikke maand zoet en raakte ik nog meer uitgeput, want ontsteking & antibiotica is de perfecte combinatie om een mens K.O te krijgen.
Dankzij die ganse uitputtingsslag trakteerde je me na een “terloopse”, maar noodzakelijke, ingreep die om de 1,5 jaar moet gebeuren , nog op een doorzitwonde.

Gevolg : nog geen maand na die “terloopse” ingreep, opnieuw een operatie, want die wonde wou/kon niet uit zichzelf herstellen omdat ik te zwak was geworden.
Intussen was ik mentaal ook horendol geworden en knalde ik tijdens een uitstapje door een onoplettendheid knal op m’n gezicht en was m’n tong doorboord op meerdere plaatsen.
Opnieuw een operatie + een dosis antibiotica om een olifant mee plat te krijgen, want mijn tong zag letterlijk groen!
On the bright side : ’t Is 2 maand stil geweest in huis, want praten zat er niet in.
Praten kon ik enkel via sms of mail, maar dat was het minste van mijn zorgen, aangezien buiten komen er toch niet in zat door die doorzitwonde waarvoor ik toch nog moest rusten tot ie aangesterkt was en waarvoor ik genoodzaakt was om met mijn verstand opnieuw een medische handeling toe te passen, waardoor ik me “bewust” afsloot van de buitenwereld…
al was mijn hart er niet mee akkoord, maar soms geef jij me geen andere keus.
Daardoor liet ik ook toen amper iemand in mijn leven binnen omdat bepaalde dingen zijn die ik liever niet deel met de buitenwereld…
Wat in die periode wel een goeie zet is geweest, is het feit dat ik kleine Cordula kon verwelkomen.
Dat is echt een héél goeie zet geweest om mij rustiger te krijgen en zo “ons” terug sterker te maken…
Zo rond Kerst begon ik mede dankzij Cordula terug wat op m’n plooi te geraken en gaf jij terug
kracht vrij waardoor ik weer goesting kreeg om erin te vliegen voor Krijtlijn.
Ik ben dan zo’n madam die als ze gaat, voor 200% gaat !
Door onvoorziene omstandigheden kwam daar alweer een hoop stress bij en voor ik het goed besefte legde jij me weer plat…
Intussen lig ik hier terug een dikke 3 maand & trakteerde jij me tussendoor nog eens op een buikvliesontsteking.
maar deze keer heb je me niet helemaal “Liggen”, want ik heb ontdekt dat horizontaal verder werken ook gaat…Ha!
En dat doet me ook goed, want liggen en niks mogen doen is niet alleen om nog zieker te worden, maar ook om zotter te worden.
Meer nog: omdat ik ook deze keer die handeling moest toepassen,om mijn transport momenten zo miniem mogelijk te houden voor die nieuwe doorzitwonde, waardoor ik ook deze keer liever niet al teveel
“leken in de branche” in mijn buurt wil,want de confrontatie met onhandige reacties kan er momenteel niet bij …
Ik mocht vorige week wel het goeie nieuws horen,dat we goed op weg zijn om binnenkort terug onze vrijheid te herwinnen!
Het is naar het schijnt een kwestie van weken…
Ik zou al content zijn als we in november terug kunnen herleven, want vanaf dan staat er weer nieuw leven gepland.
Ik kan en wil je niet beloven, dat ik in de toekomst niet meer vollenbak zal gaan voor mijn doelen, maar wat ik je wel beloof, is dat ik in de toekomst beter voor je zal zorgen en beter naar je zal luisteren.
Beloof jij me dan op jouw beurt om mij rapper en duidelijker te laten voelen dat je er efkes genoeg van hebt , in plaats van mij PLOTS voor voldongen feiten te zetten ?
Wat denk je…Hebben we een deal?

Gaan we samen terug een boeiende toekomst tegemoet als een sterk team?
Jij, ik en Cordula…
Samen terug de grote wereld tegemoet…
Vind je dat ook niet als muziek klinken ? Awel, ik ook !

Ik wil je voor ik deze brief sluit nog efkes bedanken voor de wijze lessen die je mij de afgelopen tijd hebt geleerd en de echte vrienden die ik dankzij jou mocht leren kennen …
Want door mij letterlijk plat te leggen, ben ik tot een hoop nieuwe inzichten gekomen die ik mee zal nemen in de toekomst.

Liefs,
Ikke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *