DAN pas heb ik mezelf ECHT bevrijd

Ken je dat gevoel…
Je zet veel stapppen, je gaat vooruit met je leven, maar toch … toch knaagt er iets?
Jarenlang zette ik véél stappen om mezelf en Krijtlijn vooruit te helpen, maar die ene stap bleef maar uit.
Niet onbewust,nee, de gelegenheid deed zich gewoon niet voor.
Die ene stap kon mijn leven helemaal overhoop halen in de positieve zin…of me helemaal onderuit halen in de negatieve zin als ik hem niet doordacht & voorbereid zette.
Nu zo ongeveer einde paragraaf één voel ik je denken : waar heeft ze het nu in godsnaam over? 🙂

‘k Zal het nè keer zeggen…over de beslissing om te verhuizen ergens eind 2015 !
Ik woonde m’n ganse leven al in Zedelgem.
De eerste 24j bij mijn ouders en de overige 17j alleen in een huis met een dak op.
Ja, ik benoem het bewust zo, want alhoewel ik ervoor gekozen had om alleen te gaan wonen, is dat huis eigenlijk nooit mijn thuis geweest…maar wel toegankelijk.

Voor de rest had het huis geen ziel, de buurt lag mij ook niet,…
Bijgevolg ontbrak bij mij de goesting om er ziel in te steken…
Op mobiel vlak viel het dan eigenlijk wel best mee, want ook ginder had ik een paar huizen van mijn deur een bushalte.
Voor de rest vroeg die omgeving veel van mijn energie en ik liet dat (on)bewust ook toe.
Zot hé? Want hoe moe en vaak ziek ik ook was, ik had het niet door…of ik minimaliseerde het om mezelf te sussen.
Ik zat toen al met 501 plannen om mijn missie binnen Krijtlijn meer vorm te geven…voor anderen.
Maar wat me toen echt remde, was het feit dat ik dat leven die ik iedereen gun zelf niet echt leefde, waardoor ik mezelf het niet waard vond om mijn missie te verkondigen met Krijtlijn.
Wat voor mij héél erg schijnheilig aanvoelde en dat wilde ik niet.
Héél erg energievretend allemaal…hééééél diep vanbinnen voelde ik het wel, maar…

Het is pas door de beslissing te nemen om te verhuizen dat dit inzicht echt boven kwam drijven.
Toen pas ben ik gaan beseffen dat ik jaren aan een stuk een soort van “geconstipeerd” door het leven rolde.
Ik had zoveel dromen en plannen, maar om de één of andere reden kreeg ik weinig of niets echt gerealiseerd en daar moest verandering in komen, want zonder het te beseffen kreeg de Sofie die ik ondertussen 2j aan het (her)ontdekken was na 28j medische zorgen die mijn leven overschaduwden, niet echt de kans om open te bloeien.
Dus….moest ik andere oorden gaan opzoeken waar ik meer zonlicht in mijn hart kon toelaten.

Ook al vond ik het echt héél erg spannend en moest ik de beslissing de eerste maand nog stil houden omdat ik met man en macht wou voorkomen dat er mensen uit mijn omgeving het plan uit mijn hoofd zouden praten.(ja, ook ik heb zo’n mensen rond me 🙂 )
Ik heb het zelfs pas aan mijn moeder verteld op het moment dat mijn huishuur van het ene huis opgezegd was en het contract getekend was voor het andere huis.
En ja, ik voelde me daardoor een stout meisje, maar ik voelde dat ik het zo MOEST doen, want anders zou ik nooit weten hoe het anders/beter kon worden.
Naast het nieuws publiek maken aan mijn naasten,was het enige waar ik gigantisch tegenop zag, het verhuizen zelf, want WAT. EEN. GEDOE. IS. DAT.
NOOIT MEER…of toch zeker niet in de eerste tien jaar 🙂

Toen het nieuws een publiek geheim werd, voelde ik me op de één of andere manier plots VRIJ.
Niet omdat mijn leven plots een pak makkelijker werd, want sowieso is een nieuw huis in een nieuwe gemeente terug een zoektocht op vele vlakken.
Maar wel omdat ik plots een hoop meer mogelijkheden zag, die ik niet meer zag ginder.
Om een voorbeeld te geven…
In Zedelgem droomde ik al van een 2de boek, maar ik had echt absoluut geen inspiratie over het hoe en het wat.
Wheels2Share…ook daarover spookten 101 mogelijkheden door m’n hoofd…maar niks concreet.
Pas toen ik naar hier ben komen wonen, begon het terug te stromen.
Ideeën, concrete plannen maken, kansen die plots weer voor het grijpen liggen,mensen die mijn pad kruisen waarmee ik een oprechte klik heb,…
Loopt het plots allemaal van een leien dakje?
Nee !
Maar door het feit dat ik terug een stroming voel, krijg ik weer kracht om dat leven waar ik jaren over droomde echt te gaan leven.
Dat geeft mij op een andere manier dan weer de energie om projecten te realiseren voor anderen.
Staan mijn antennes weer scherper om te gaan voelen waarmee ik anderen echt kan helpen.
Kan ik makkelijker beslissingen nemen waar IK me 100% goed bij voel en waar anderen ook baat bij zullen hebben.
Ondanks het feit dat alles nog niet 100% duidelijk is, heb ik er toch het volste vertrouwen in, dat de engelse vertaling van mijn boek ergens rond oktober-november in de wereld zal kunnen geslingerd worden.
Tegelijk zal mijn 2de boek ook eindelijk goed genoeg zijn om stiekem een beetje héél erg trots met de wereld te delen. Allé, met het stuk van de wereld die Nederlands kan lezen 😉
Heb ik ook beslist dat ik toch geen online cursussen ga maken bij het boek, maar wel iets anders wat meer persoonlijk zal zijn, maar waar men toch de deur niet voor uit zal moeten.
Wat? Dat zeg ik nog niet… 🙂
Maar ik ben in elk geval al enthousiaster dan het gevoel dat ik kreeg bij een online cursus.
Want eerlijk…die vind ik ook niet tof.
Véél te vrijblijvend.(Ja, soms ontbreekt het mij ook aan karakter om iets af te maken als ik niemand in de buurt hebdie me achter de veren zit 🙂 )

Dus je ziet dat bepaalde spannende stappen je dichter bij je pad kunnen brengen…
Nu ben ik benieuwd om te horen/lezen : welke stap zou voor jou een wereld van verschil maken?
Zet het gerust in een comment hieronder…en wie weet kan ik jou er wel mee helpen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *