Kwetsbaar zijn mag !

Het is me wat de laatste weken…
Ik voel me denk ik bijna net hetzelfde als de leerlingen die dankzij het M-decreet 2 weken terug van het bijzonder onderwijs  naar het gewoon onderwijs konden overstappen en zich daar in het begin méga onwennig bij voelen.
Geloof het of niet, ook ik heb soms nog momenten waarin ik denk dat ik maar een klein prutske ben die niet met de grote mensen mag meespelen omdat ik tot voor kort dacht dat ik me maar stillekes moest houden omdat ik “maar” een VZW’ke run…al schreeuwde ik langs andere kanten vanalles van de daken.
Sinds ik mijn VZW’ke wat serieuser ben gaan aanpakken en ik ook minder ben gaan schreeuwen gaat het de goeie kant op… Als ik nu nog schreeuw, dan schreeuw ik gerichter een bepaald  doel tegemoet. Mede daardoor komen er na jaren ploeteren alsmaar meer mensen op mijn pad waarnaar ik al jaren opkijk. Plots nodigen zij me uit om MEE te spelen in hun “grote mensen speeltuin” van ECHTE bedrijven! Meer en meer geraak ik er van overtuigd dat dit ook komt door een beslissing die ik voor mezelf nam ergens begin 2013 toen ik na de zoveelste tsunami van gezondheidsproblemen besloot dat die “superwoman” die ik al jaren speelde gewoon niet bestaat & dat ik mezelf alleen maar ziek maakte  door mezelf constant in die rol te wringen om er bij te horen om zo “makkelijker”  mijn doelen te bereiken.
Ik maakte het blijkbaar allemaal te ingewikkeld voor mezelf…Superwomanpakje aan de kapstok dus…zodat ik niet ver hoefde te gaan als  ik in een soort paniekreactie toch  terug  mijn pakje aan wou…om mezelf sterker voor te doen in moeilijke omstandigheden, om mezelf te beschermen?

Om de ene of andere zotte reden krijg ik NET op het moment dat ik voor mezelf beslist had dat het definitief  gedaan moest zijn met al die zever en dat ik  EINDELIJK eens dwars door mijn angsten  werk moest  maken van mijn kindercoachingpraktijk voor bijzondere kinderen op mijn eigen unieke manier, waar ik al zo lang van droomde, héél wat kansen op mijn pad. Dit gaf me dat laatste duwtje die ik nodig had om te besluiten mijn superwomanpakje van de kapstok naar de kast op de zolder te verhuizen ( en ik heb niet eens een zolder ;)). Sindsdien. krijg ik allerlei kansen en uitdagingen voorgeschoteld waarvan ik stiekem in m’n broek doe, maar waarvan ik anderzijds wel weet dat als ik vooruit wil, ik die echt NU met beide handen & met grote dankbaarheid moet aanvaarden.
Ja, precies alsof ik naar een nieuwe school ga, met allemaal mensen rond me die ik (nog) niet ken in een wereld die ik nog niet ken en waarvan ik dacht dat ik er niet bij hoorde omdat Krijtlijn “maar” een VZW’ke is (die ik altijd wel heb proberen te runnen als een bedrijf), maar diep vanbinnen bleef het ook voor mij “maar een VZW’ke”.Ik hield dat staatsgeheim netjes diep in mij… tot ik een paar weken terug aan het chatten was met een toffe madam/bosslady die me plots vroeg of ik ooit eens zin had om te getuigen over de tsunami’s die ik de afgelopen jaren heb meegemaakt met mijn zielsproject? Mijn reactie : Euh, pardon? Que? Say What? Ik heb toch “maar een VZW’ke” ? Haar reactie daarop deed me blozen : Maar je doet wel je best om het te laten uitgroeien als een volwaardig bedrijf en je bent niet bang om grote stappen te zetten. Zoals ik je nu bezig zie, ben je een héél mooi & boeiend pad aan het opgaan waar nog véél mooie dingen kunnen uit verder groeien. Vanaf dat moment kon ik echt zeggen voor mezelf : Ok, ik ben er helemaal klaar voor ! (Merci Lien 😉 )

vulnerability sounds like

En ja, ik kan me voorstellen dat er nu mensen denken : Moest je daar nu echt zooooooooooooo belachelijk lang over doen? Mijn antwoord : JA ! Want verandering vraagt tijd…

change takes time it's a process

Voor de ene soort verandering al wat langer dan de ander.

Zo is veranderen naar het “gewoon” onderwijs ook niet iets wat je “zomaar efkes al fluitend doet”.

Neen dat vraagt WEN tijd. Wennen aan de nieuwe situatie in een comfortzone die plots een pak groter word. Het biedt langs de ene kant meer kansen, maar langs de andere kant word je ook meer geconfronteerd met hetgeen je niet kan door je bijzondere kantje/handicap. Daardoor krijg  je  dan misschien zelfs een gevoel van : Heeeeeeelp ! En nu ?!?!?

Awel , als het je een troost mag zijn… Ik  kan & wil ik je daarbij helpen, want daarvoor dienen mijn inspiratiegesprekken. En wie weet voelt die ondersteuning wel zo goed, dat jij samen met je ouders beslist dat ik  een eindje mag meewandelen het nieuwe schooljaar in tot jij je sterk genoeg voelt om zelf verder te vliegen?

Of zou je het prettig vinden als ik eens naar je klas zou komen om samen met je mede-leerlingen te gaan uitzoeken waar jij allemaal WEL een meerwaarde kan bieden in je klas & hoe je met je klasgenoten een hecht team kunt vormen die elkaar door dik & dun steunen, dolle pret beleven….zonder dat ze je gaan betuttelen.

Je geeft me maar een gil als ik je met iets kan helpen.

Mail me !

Bel me !

Maar als je vanavond belt…gil dan aub niet te hard…want ik heb koppijn 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *