Moeilijk kind zegt U ?

Al jaren hoor & lees ik dat bijzondere kinderen “moeilijk” worden eens ze de leeftijd tussen 9 & 12j bereikt hebben… Vaak zijn ze een nog grotere uitdaging om mee om te kunnen dan hun “gezonde” vriendjes & vriendinnen. Waarom? Wel, rond die leeftijd gaat een kind echt gaan beseffen dat hij/zij anders is. Beseffen dat er dingen zijn die hij/zij niet kan zonder hulp van anderen, ook al zijn er activiteiten  die ze het allerliefst zelf zouden willen ontdekken zonder de adem van mama of papa in hun nek. Ikzelf vind als kindercoach voor bijzondere kinderen & ervaringsdeskundige (héél lang geleden…zo ergens in de oertijd 😉 ) deze fase net een uitdaging om samen een eindje op weg te gaan met zo’n bijzondere pré-puber… Waarom zult u als ouder/verzorger/begeleider nu denken? people get interesting when they rattle the bars of their cage

Omdat ik uit ervaring weet dat deze een heel heftige  maar tegelijk ook belangrijke periode is. Eentje waaarop het kind op allerlei muren botst. Muren van :  Verdorie, ik kan dat niet ! Ook van : Ik kan dit niet op de reguliere manier, maar misschien vind ik wel  een alternatieve manier waarop ik wel mijn goesting kan doen? Opnieuw voel ik ouders denken : Goesting doen? En wat als er ons er iets voorvalt? Wat als wij als ouders om de één of andere reden niet meer meekunnen?Je voelt me waarschijnlijk al aankomen…Jawel, opnieuw uit ervaring (en niet alleen m’n eigen ervaring) weet ik dat het belangrijk is om je kind deze ontdekkingstocht te gunnen. En ja, zelfs je kind dingen zien doen waarvan je als ouder zelf vapeurs van krijgt, met angstzweet en de ganse reutemeteut. Een kind (bijzonder of niet) moet de kans krijgen om te ontdekken. Zichzelf als mens ontdekken, zijn kunnen ontdekken & op wat hij/zij kan  met vallen en opstaan verder borduren. En neen, je kind hoeft dit pad niet alleen op te gaan….Jullie zijn er ook nog als ouders om je kind met raad & daad bij te staan (let wel op de valkuil : Bemoederen/het heft terug in eigen handen nemen). Ook kan broer,zus,nichtje,neefje hier ook een belangrijke rol in spelen? Want als kinderen onder elkaar op ontdekkingstocht gaan, kan het een leerzaam avontuur worden voor beide partijen. En mocht dit alles niet voor handen zijn…dan ben ik er nog altijd 🙂

Omdat ik het zo belangrijk vind voor kinderen in die leeftijdsfase om te MOGEN & te KUNNEN ontdekken en dat vaak moeilijk is met iemand in je buurt, die je zo graag ziet, dat die persoon je eigenlijk het allerliefst zou opsluiten in een gouden kooitje, zodat je zeker niks overkomt heb ik speciaal voor die kinderen  een traject uitgewerkt rond de 7 sleutels van mijn boek. Deze heb ik uitgewerkt in workshopversie, omdat ik er in geloof dat kinderen zo van elkaar kunnen leren en zo misschien andere leuke paden ontdekken om te betreden, waar ze zelf niet aan gedacht hadden.. Maar ik ben ook bereid om dit traject individueel aan te bieden. Zo krijgt het kind de kans om samen met mij te sparren & krijgen jullie als ouders ook de kans om mee op weg te gaan samen met je kind als een sterk team. Mochten jullie je kind dit traject gunnen, mochten jullie als ouders jezelf een soort rust naar later toe gunnen, dan kunnen jullie me altijd contacteren voor een inspiratiegesprek. Ik ben er zeker van dat elke partij  er baat zal bij hebben ! Want uiteindelijk., een beschermend kooitje .. Al is die nog zo goed bedoeld,  Een kooi blijft een kooi. Een kind moet mogen leren vliegen…gebroken vleugel of niet. Eens je kind de volwassen leeftijd heeft bereikt zal het je ondanks de blutsen en builen die het onderweg heeft opgedaan nog zo dankbaar zijn. En jij als ouder zal jij ook trots zijn… Trots op jezelf omdat je je eigen angsten eventjes aan de kant hebt gezet ten voordele van de groei van je kind. Ik van mijn kant, ben nu sowieso al trots op ouders en kinderen die het elkaar gunnen de ontdekkingstocht aan te gaan. Ouders : de tocht van grenzen te verleggen in het van het leren loslaten van hun kind & zo terug wat meer ademruimte voor zichzelf te ontwikkelen. Trots op je kind, omdat die het toch maar mooi even gedaan heeft, dat “grenzen verleggen” dwars door zijn/haar angsten heen. 30j geleden zei ik zelf na elke overwinning : Lekker Phuh, ik heb het toch weer geflikt ! Ik gun bijzondere  kinderen ook veel “Lekker phuh” momenten, want die voelen zoooooooooooooooooooo goed !

a golden cage is still just a cage

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *